ท่องเที่ยวชุมชนเชิงอนุรักษ์ วัฒนธรรมประเพณีไทย

การท่องเที่ยวเป็นส่วนหนึ่งของรายได้ในหลายประเทศทั่วโลกทำให้เกิดการนำเข้าเงินตราต่างประเทศ มีผลต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ และเป็นอุตสาหกรรมที่ทำให้เกิดมลภาวะน้อยมากเมื่อเทียบกับอุตสาหกรรมอื่นๆ ในมูลค่าที่เท่ากัน โดยมีแนวโน้มที่จะขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นการพัฒนาการท่องเที่ยวจึงเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจโดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีศักยภาพด้านการท่องเที่ยว

ในหลายประเทศได้ให้ความสำคัญในด้านการท่องเที่ยวในอันดับต้นๆ เพราะเห็นว่าการพัฒนาการท่องเที่ยวจะสามารถขยายโอกาสในการจ้างงานทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยเฉพาะประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างประเทศไทยรัฐบาลให้ความสำคัญแก่การท่องเที่ยวอย่างมาก จึงส่งเสริมการท่องเที่ยวทุกรูปแบบเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย

ในปัจจุบันรัฐบาลได้เห็นความสำคัญของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยส่งเสริมสนับสนุนศักยภาพของชุมชนในการพัฒนาชุมชนของตนเองให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว เพื่อกระจายรายได้ให้แก่ชุมชน ตลอดจนเพิ่มจำนวนแหล่งท่องเที่ยวให้มีความหลากหลายเป็นทางเลือกสำหรับนักท่องเที่ยวกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาได้มีแผนการปรับปรุงแหล่งท่องเที่ยว และปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารและบุคลากรด้านการท่องเที่ยว มีโครงการสนับสนุนที่น่าสนใจ เช่นโครงการ Unseen in Thailand ให้ต่อเนื่อง โดยมุ่งเน้นการหาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ ที่สามารถพัฒนารองรับนักท่องเที่ยวสร้างความดึงดูดใจ และพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเดิมที่เสื่อมโทรมลงให้มีความสวยงามเหมือนเดิม นักท่องเที่ยวสามารถเที่ยวชมได้ตลอดเวลา

แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ หมายถึง แหล่งท่องเที่ยวที่มีลักษณะทางธรรมชาติที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นโดยอาจมีเรื่องราวทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวเนื่องกับระบบนิเวศเข้าไปเกี่ยวข้อง โดยการจัดการการท่องเที่ยวในแหล่งนั้นจะต้องมีกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของผู้ที่เกี่ยวข้อง มีกิจกรรมที่ส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้เกี่ยวกับระบบนิเวศนั้นมีการจัดการสิ่งแวดล้อม การท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมของท้องถิ่นเพื่อมุ่งเน้นให้เกิดจิตสำนึกต่อการรักษาระบบนิเวศอย่างยั่งยืน
ที่มา : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, 2546

การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์จึงเป็นการท่องเที่ยวไปยังแหล่งธรรมชาติโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเรียนรู้ทำความเข้าใจกับพัฒนาการทางวัฒนธรรม และสภาพแวดล้อม ด้วยความระมัดระวังไม่ให้เกิดความเสียหายต่อระบบนิเวศในขณะ เดียวกัน ก็ช่วยสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจเพื่อให้ชาวบ้านในท้องถิ่น ได้รับประโยชน์โดยตรงจากการอนุรักษ์ธรรมชาติแวดล้อม ภายใต้หลักการ “คนที่ดูแลรักษาทรัพยากรย่อมสมควรได้รับประโยชน์จากการดูแลรักษานั้น”

องค์การท่องเที่ยวโลก (WTO) เสนอแนวคิดในเอกสารเผยแพร่ในปีพ.ศ. 2545 ว่า การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์หมายถึง

• การท่องเที่ยวที่คำนึงถึงธรรมชาติ
• มีการให้ความรู้และการสื่อความหมาย
• เป็นกิจกรรมการท่องเที่ยวของกลุ่มเล็ก
• ลดผลกระทบที่เกิดขึ้นกับธรรมชาติ
• ก่อประโยชน์แก่ท้องถิ่น
• กระตุ้นให้เกิดจิตสำนึกด้านการอนุรักษ์

การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์โดยชุมชน เป็นการท่องเที่ยวที่ส่งเสริมการอนุรักษ์ทั้งธรรมชาติ สภาพแวดล้อม วัฒนธรรมและประเพณีเปิดโอกาสในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างเป็นธรรมชาติและสร้างความเข้าใจระหว่างผู้มาเยือนกับชุมชนท้องถิ่น และไม่ทำให้คนในแหล่งท่องเที่ยวรู้สึกด้อยและถูกปฏิบัติเหมือนเป็นของเล่นเป็นการประชาสัมพันธ์งานทางวัฒนธรรมทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอีกทั้งยังเป็นการช่วยสร้างกำลังใจและเสริมศักยภาพให้กับชุมชนในการรักษาการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติได้อย่างกลมกลืน นอกจากนี้การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ยังสร้างการยอมรับความแตกต่างระหว่างบุคคลและวัฒนธรรมได้อีกด้วย

ผู้อ่าน 100

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *